۱۳ اسفند

ارتباط والدین و فرزندان اهمیت زیادی دارد. در دوران کودکی، ایجاد این ارتباط بسیار آسان‌تر است؛ زیرا کودکان، خود به سراغ والدین می‌آیند و از مشکلات، نیازها و پرسش‌های خود سخن می‌گویند و این، آغاز ارتباط کلامی و زمینه‌ساز دیگر ارتباطات میان والدین و آنان است، ولی با ایجاد تغییرات طبیعی در سن بلوغ ارتباطات والدین و فرزند نوجوان‌شان کاهش می‌یابد. دیگر نوجوانان اسرار و احساسات خود را مانند دوران کودکی با والدین خود مطرح نمی‌کنند. افزون بر این، صحبت درباره‌ی نوع فعالیت‌ها، دوستان و مکان‌هایی که می‌روند، کمتر می‌شود و تمایلی ندارند به والدین خود اطلاع دهند چه زمانی به خانه بازمی‌گردند. بنابراین، بسیاری از والدین در ایجاد ارتباط مناسب با فرزندان‌شان دچار مشکل می‌شوند.

برای ایجاد یک ارتباط مناسب و صمیمی، باید چند مطلب را در نظر گرفت:

الف) زمان و فرصت مناسبی را برای ارتباط با فرزندان اختصاص دهید. اگر فرزند شما بیشتر اوقاتش را به تنهایی در اتاق خود سپری می‌کند یا این‌که دارای آزادی نامحدودی است که مدت زیادی از وقت خود را بیرون از خانه و با دوستان خود می‌گذراند و به فعالیت‌های خانوادگی علاقه نشان نمی‌دهد و شما هم سرگرم کارهای خویش هستید و فرصت کمی برای ارتباط با یکدیگر دارید، پیش از ایجاد هر نوع ارتباط باید وقت و زمانی را به با هم بودن اختصاص دهید. اختصاص وقت، به ویژه در دوران نوجوانی و جوانی فرزندتان بسیار مهم است.

در کارهای مورد علاقه او مشارکت کنید، در فعالیت‌های ورزشی مانند کوه‌نوردی با او همراه شوید، با او برای خرید بیرون بروید، او را برای رسیدن به کلاس درس و دانشگاه همراهی کنید و در این فرصت، ارتباط مناسب را پدید آورید.

ب) با فرزندان صحبت کنید و به دنبال نتیجه‌گیری نباشید. یکی از علت‌های کاهش ارتباط نوجوانان و جوانان با والدین این است که والدین همیشه می‌کوشند آنها را نصیحت کنند، نظرشان را تغییر دهند، اشتباه‌هایشان را گوشزد کنند و چیزی به آنها بیاموزند. به عبارت دیگر، هنگام صحبت با فرزندمان سعی می‌کنیم به نتیجه‌ای بیش از یک گفت‌وگوی لذت‌بخش برسیم. در این صورت، فرزندمان اشتیاقی برای صحبت کردن با ما نخواهد داشت. نکته با اهمیت این است که باید هدف ما از حرف زدن با فرزندمان تنها حرف زدن باشد، نه نتیجه‌گیری خاص.

ج) بکوشید جنبه‌های مثبت را ببنید. والدین معمولاً به اشتباه‌ها و رفتارهای ناشایست بیشتر توجه می‌کنند، ولی به رفتارهای شایسته و موفقیت‌های فرزندشان توجه کمتری نشان می‌دهند. با فرزند خود به گونه‌ای ارتباط برقرار کنید که درباره‌ی موفقیت‌ها و رفتارهای شایسته، بیش از شکست‌ها، اشتباه‌ها و رفتارهای ناشایست او صحبت کنید.

منبع: روابط سالم در خانواده/ داوود حسینی/ ص ۱۲۶/۱۲۵

  

Leave a Comment